خواب رفتن دست و پا میتواند نشانه بعضي از بيماريهاي اعصاب محيطي و ايجاد آسيب در اعصاب مختلف بدن باشد.
بيماری های ارثی اعصاب محيطي باعث خواب رفتن پا و دست نميشود؛ بلكه بيماری اكتسابی است كه آن را به وجود ميآورد.
مهمترين و شايعترين بيماری مربوط به عصب محيطی در جهان، ديابت است كه در تغذيه اعصاب اختلال ايجاد ميكند و از آنجا كه هر چه طول اعصاب بيشتر باشد تغذيه آنها بيشتر با مشكل مواجه ميشود. اعصاب پاها آسيب پذيرترند و خواب رفتن پا در آن بيشتر مشاهده ميشود.
علاوه بر خواب رفتن دست و پا، در بيماران ديابتي، انواع اختلالات حسي از جمله كرختی، بیحسی، سوزن سوزن شدن و گزگز كردن دست و پا نيز مشاهده ميشود.
بيماري «گيلن باره» نيز با علائم خواب رفتن دست و پا، كرختي و بيحسي آغاز ميشود كه ممكن است اين علائم با معاينه پزشك در بيمار تشخيص داده نشود؛ اما در هر صورت خود بيمار از حالتهاي اختلال حسي در اندامهاي خود آگاه است.
بيماری های عصب مركزي نخاع هم ميتوانند كرختي و بيماري ايجاد كنند. مثلا بیماری ام اس نيز همين علائم را دارد؛ اما الگوی نحوه توزيع منطقه حسي در بيماران مبتلا به ام اس از بيماران مبتلا به اختلالات اعصاب حركتي متفاوت است.
سكتههاي مغزی نيز به علت ايجاد اختلال در اعصاب، بيحسی ايجاد كرده و بر اثر آن دست و پا خواب میرود.
مسموميتهای دارويي نيز ممكن است باعث مسموميت اعصاب محيطي شود كه از ميان اين داروها، داروهای شيمی درماني كه به اعصاب سلولهاي محيطی بيماران سرطاني آسيب میزنند، شايعتر است.
مسموميت بر اثر فلزات سنگين مثل جيوه، سرب، تاليوم بر اثر خوردن يا تنفس آنها نيز باعث خواب رفتن دست و پا ميشود؛ وقتي كه دماسنج يا لامپ كم مصرف در فضای بسته شكسته شود بر اثر تصعيد جيوه فرد دچار مسموميت ميشود.
اگرچه گروه ويتامينهاي B بيضرر هستند اما استفاده بيش از اندازه ويتامين B6 ميتواند مسموميت ايجاد كند كه اين مسموميت خود را به صورت بيحسي دست و پا نشان ميدهد.
به دليل اينكه اعصاب محيطي در تنظيم فشار خون و عروق محيطي نقش دارد، ابتلا به بعضي از بيماريهاي اعصاب محيطي در تنظيم فشار خون مشكل ايجاد كرده و خود را به صورت افت فشار خون نشان ميدهد.
با تشخيص بيماري فرد ميتوان به خواب رفتن مكرر پاها را درمان كرد.
