0

post_image

رابطه دیابت و انسولین به گونه ای است که اگر دیابت درمان نشود یک بیماری جدی است و کسانی که مبتلا به این بیماری می باشند شانس بیشتری را برای ابتلا به مشکلاتی مانند آسیب های کلیوی اختلالات عصبی، مشکلات قلبی، چشمی، درد و زخم پا دارند. بالا بودن طولانی مدت و پی در پی قند خون سبب اختلال در عروق شده و به مویرگ ها آسیب می رساند و در نهایت سبب اختلال و کاهش گردش خون خواهد شد.

دیابت وابسته به انسولین (دیابت نوع اول)

دیابت وابسته به انسولین معمولاً قبل از سن ۴۰ سالگی بروز می کند. (البته بیشتر منابع، بروز آن را قبل از سن ۳۰ سالگی ذکر کرده اند). برخی از بیماران در سنین نسبتاً بالا دچار این نوع دیابت به دلیل رابطه دیابت و انسولین می شوند و به ندرت نخستین دوره کتواسیدوز در سن ۵۰ سالگی یا حتی سنین بالاتر روی می دهد. به طور کلی به این نوع دیابت، دیابت جوانان نیز می گویند. این افراد معمولاً چاق نیستند. بروز علایم ممکن است ناگهانی باشد به این صورت که تشنگی، پرادراری، افزایش اشتها و کاهش وزن در عرض چند روز پیدا می شود. گاهی پیدایش کتواسیدوز در جریان یک بیماری دیگر یا به دنبال جراحی، نخستین نشانه ی دیابت وابسته به انسولین است. وزن بیماران مبتلا به دیابت نوع اول بسته به مدت زمان آغاز تا شروع درمان با انسولین از حد عادی تا بسیار کم فرق می کند. ویژگی این نوع دیابت آن است که میزان انسولین پلاسما کم است. غلظت گلوکاگون افزایش یافته ولی با استفاده از انسولین می توان آن را کم کرد. پس از بروز علامت ها، لازم است درمان با انسولین انجام شود. گاهی پس از نخستین دوره ی کتواسیدوز تا مدتی علامت وجود ندارد و در طی این مدت بیمار به هیچ درمانی نیازمند نیست.

دیابت غیر وابسته به انسولین

دیابت قندی غیر وابسته به انسولین که به آن بیماری دیابت نوع دوم نیز گفته می شود، معمولاً در میان سالی یا سنین بالاتر (۴۵-۴۰) سالگی آغاز می گردد، به همین علت به آن دیابت با شروع در بزرگسالی و یا با شروع در بلوغ نیز گفته می شود. در رابطه با رابطه دیابت و انسولین، بیمار اصولاً وزنی بیش از حد طبیعی دارد (۸۰ تا ۹۰ درصد افراد). علامت ها به تدریج آغاز می شود و در بیشتر مواقع زمانی تشخیص داده می شود که غلظت بالای گلوکز در نتایج آزمایش هایی که به طور متداول بر روی فرد بدون علامت انجام می شود، ملاحظه گردد. غلظت انسولین پلاسما بر خلاف افراد مبتلا به دیابت وابسته به انسولین در حد طبیعی یا بالاست ولی با این وجود کمتر از حدی است که متناسب با غلظت گلوکز پلاسما باشد، یعنی کمبود نسبی انسولین وجود دارد.

این مطلب بیانگر نقص ترشح انسولین در دیابت نوع دوم است که در رابطه دیابت و انسولین وجود دارد. متابولیسم گلوکاگون در افراد مبتلا به دیابت غیر وابسته به انسولین پیچیده است. غلظت بالای گلوکاگون در پلاسما در حالت ناشتا را با استفاده از مقادیر زیاد انسولین می توان پایین آورد ولی پاسخ تشدید یافته ی گلوکاگون به مواد غذایی را نمی توان مهار کرد. به عبارت دیگر کار سلول های آلفا به صورت غیر طبیعی باقی می ماند. بیماران دچار دیابت نوع دوم به دلایل نامعلومی دچار کتواسیدوز نمی شوند ولی مستعد اغمای هیپراسمولار غیر کتونی هستند. بیماران در صورتی که وزنشان را کم کنند، ممکن است فقط با رعایت رژیم غذایی خاص، وضعیت مناسبی داشته باشند و اگر وضعشان با رژیم دیابتی بهتر نشد به سولفونیل اوراز و یا ترکیباتی از آن مثل مت فرمین پاسخ می دهند، ولی بهبود هیپرگلیسمی در بسیاری از این بیماران برای کنترل دیابت کافی نیست و به همین دلیل درصد بالایی (تقریباً ۲۵ درصد) از بیماران با این نوع دیابت را تحت درمان با انسولین قرار می دهند.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطالب زیر  را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه دیابت مطالعه فرمایید.

دارو های درمان دیابت نوع ۲

کنترل قند خون

علائم دیابت

رژیم غذایی دیابت

قرص های دیابت

درمان دیابت با انسولین

منبع: کتاب درمان های فیزیکی و ورزش در دیابت



دکتر سید حسین دهقان منشادی
فوق تخصص غدد و متابولیسم-رشد کودکان
آدرس : تهران خ شریعتی، متروی شریعتی، جنب حسینیه ارشاد، کوچه ارشاد، پلاک ۱، طبقه ۳، واحد ۲۱







روش های افزایش قد

درمان کوتاهی قد

Print Friendly
Share →